แถข้างๆ คูๆ ประสาครูฝึกหัด

ปกติแทบจะทุก entry ในบล็อกนี้จะมีสาระ เว้น entry นี้ไว้ซักอันนึงนะครับ เหอๆๆ

หลายๆ ครั้งที่นั่งคิดเล่นๆ ว่า ทำไมเด็กต้องมานั่งอ่านหนังสือ
กวดวิชากันจะเป็นจะตายเพียงเพื่อเข้ามามีชื่อในมหาวิทยาลัยดังๆ
พอเข้ามาแล้วก็ไม่รู้จะเอาตัวรอดไปจนจบหรือเปล่า

ผมพูดไม่ได้หรอกนะว่าตัวเองไม่เคยไปนั่งเรียนกวดวิชา
(เพราะตอน ป.6 โดนแม่บังคับให้ไปเข้าเรียนพิเศษที่โรงเรียนจัดเพื่อเข้า ม.1)
แต่ปกติผมก็อ่านหนังสือเอง (ไม่สิ ไม่เนิร์ดขนาดนั้น)
แบบว่าโบราณเคยสอนผมนะ ว่าก่อนเรียนก็ให้อ่านรอบนึง หลังเรียนถ้าไม่เข้าใจก็อ่านอีกรอบ
ใช้วิธีนี้มาก็ถือว่าได้ผล (ในบางวิชา) ลดภาระในการอ่านหนังสือเตรียมสอบไปได้โข

แต่ก็ไม่แปลกใจ ที่เด็กอยู่บ้าน แล้วไม่ยอมอ่านหนังสือ ถ้าไม่เจอสถานการณ์ที่จวนตัว
(แน่นอน ผมหมายถึงช่วงใกล้สอบ)
พ่อแม่เห็นแล้วแอบเซ็ง เย็นๆ ลูกก็ไปแรด ค่ำๆ ก็นั่งแต่หน้าคอม ทำไงดี
ก็จับไปเข้ากวดวิชาซะ

นานๆ ทีที่ผมเดินโฉบไปแถวร้านหนังสือ รู้สึกจะเห็นหนังสือ How to เกี่ยวกับธุรกิจกวดวิชาอยู่บ้าง
ผมก็ว่า เออ น่าสนใจดี เกือบซื้อมาละ (แต่ก็ไม่ได้ซื้อ กลัวไม่ได้ทำ ฮา…)
ไม่ได้จริงจังขนาดน้านนนน…
ผมเองเริ่มสอนหนังสือเล่นๆ ช่วงปลายปี 47 ไม่คิดอะไรมาก นั่งว่างๆ ทำใบปลิวเล่น
ถ่ายเอกสาร 20-30 แผ่นแล้วก็แจกไปมั่วๆ… เออ มีเด็กมาแฮะ
(ไฟล์ใบปลิวใบนั้นอยู่ที่ NB เก่า ไม่รู้หายไปหรือยัง)
คือผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรหรอก ก็เลยเปิดเป็นอารมณ์แบบศูนย์ติว
แล้วตอนนั้นก็ยังเด็กๆ ฮะ คิดแพงมากไม่ได้ เอาเป็นชั่วโมงละ 25 เทอมนึงเอา 20 คูณ ได้ 500
เออ…แพงไป ไม่เอา… 499 ดีกว่า (ฮา~)

ตอนแรกมีทำสไลด์ด้วยนะ แต่เพราะเด็กหลาย ม. (ไม่เยอะหรอก แต่หลายชั้นชิบ)
ก็เลยยอมแพ้ เปลี่ยนสไตล์มาเป็นแนวเปิดหลักสูตรเด็กแล้วมาซุย
ที่กล้าซุยเพราะผมมั่นใจนะว่าความรู้ผมปึ้ก
(มีหลายคนอยากให้ผมสอนฟิสิกส์/เคมี ก็บอกไม่เอาดีกว่า ผมรู้ไม่จริง ซุยไม่ได้)
เอาความแนว และความฮาเข้าว่า ผลก็คือ เด็กสนุก…
แต่ไม่ยักมีพ่อแม่มา complain แฮะ หรือกลัวว่าถ้ามาว่าจะโดนย้ายไป 3 จชต. หว่า…
เฮ้ย! บ้าไปแล้ว ถึงผมจะทำได้ แต่เรื่องอะไรจะทำเล่า
คุณมาเสียตังให้ผมนะคร้าบบบ ผมต่างหากที่ต้องง้อพวกท่าน
…ล้อเล่นครับ ก็ชมกันมาไม่ขาดปาก บอกว่าโอเค เข้าใจขึ้น เรียนดีขึ้นบ้าง ยิ้มใหญ่เลยทีนี้ 555+

ถามว่าเหนื่อยมั๊ย เหนื่อยมากกก เพราะต้องสอนเอง บริหารเด็กเอง บริหารพ่อแม่เด็กเอง
แต่สนุกครับ บรรยากาศเต็มไปด้วยรอยยิ้ม (อาจเพราะเขาคงเห็นความตั้งใจของเรา)

เล่าให้ฟัง
ผมทำงานอาทิตย์ละ 5 วัน ตอนเย็น 5 โมงครึ่งปั่นจักรยานกลับมาถึงบ้านก็เริ่มงาน
วันไหนโรงเรียนเลิกช้า กลับมาก็จะเห็นเด็กมานั่งรอกันหน้าสลอน (เห็นแล้วสงสาร)
คลาสนึงก็กินเวลาหนึ่งชั่วโมงกะสี่สิบห้านาที วันละสองคลาสก็เลิกสี่ทุ่มพอดี
กิจกรรมที่ทำในห้องก็แล้วแต่อารมณ์เด็กครับ

ถ้าเป็นเด็กๆ หน่อยก็มีเกมคั่นเวลา หยิบขนมจากตู้เย็นมาแจก (ลงทุนนะเนี่ย)
ส่วนผมเองก็แย่หน่อยครับ ต้องมีโค้กกระป๋องเลี้ยงปากตลอดเวลา
การสอน.. ด้วยความที่ซุย คือเปิดดูหัวข้อแล้วสอนกันสดๆ ก็เลยอาจจะมีนอกเรื่องบ้าง
ยกตัวอย่างข้างนอกประกอบเนื้อหาบ้าง (ที่บ่อยสุดก็เรื่องการเมือง อิอิ)
เราใช้วิธีอะไรจำ เข้าใจ หรือพิสูจน์สูตร ก็มาถ่ายทอดให้น้องๆ ฟัง เท่านั้นเอง

แต่คอร์สที่เครียดๆ ก็มีครับ เช่นคอร์สติวสอบเข้าที่โน่นที่นี่
บางทีเขาทำวิชาเราได้ดีขึ้น แต่ผลออกมาไม่ผ่านก็แอบเสียใจเหมือนกัน
(แต่พ่อแม่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร… เอ๊ะ หรือไม่กล้าว่า)
ทำอยู่เทอมเดียวก็เลิกทำ หันมาทำคอร์สธรรมดาดีกว่า ไม่กดดัน

ผ่านมาถึงวันนี้ก็เกือบ 5 ปีแล้ว เดี๋ยวนี้ผมไม่ได้สอนที่บ้านละครับ มาสอนที่สำนักแห่งหนึ่งแทน
(อ่านในประเทศไทยฯ ตอนที่ 18)
สอนที่สำนักก็ดีอย่างครับ แทบไม่ต้องเตรียมตัว หนังสือเขาก็มีให้ เครื่องถ่ายเอกสารก็ยังมี
แทบไม่ต้องรับผิดชอบ ถ้าใครไม่ถูกใจสไตล์เรา แล้วมาฟ้อง ก็แค่โดนไล่ออก แค่นั้นเอง
เสียอย่างเดียวก็คือเดินทางไกลหน่อย
ค่าตัวน้อยหน่อย

ผมว่านะ วิเคราะห์ดูแล้ว เหตุผลที่ผมชอบสอนหนังสือนี่คงมาจากความดีและเลวหลายๆ อย่าง
หนึ่ง ชอบแก้ปัญหาให้คนอื่น ถ้าทำได้
สอง มีทิฐิเยอะ ไม่ชอบให้ใครสอน หรือให้ความรู้เพิ่ม กลับกันคือชอบสอนคนอื่น
สาม มักง่าย อยากได้เงินง่ายๆ ไม่ต้องเหนื่อยมาก (จนเกินไป)
ฯลฯ

หลายอันก็ต้องแก้กันต่อไปครับ อยากเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น
ตอนนี้เปลี่ยนมาได้บ้างแล้ว รู้สึกดี

ถ้าค้างๆ อะไรอยู่ เดี๋ยวค่อยเล่าต่อตอนหน้าครับ
อ้อ entry นี้จะไปโผล่ใน http://wizard92.wordpress.com ด้วยนะครับ